Long Live the New Flesh vormt tot nu toe veruit het strafste bewijs voor het onmiskenbare talent van de Belgische videokunstenaar Nicolas Provost. Hij verzamelde enkele lugubere horrorsc?nes uit de recente filmgeschiedenis en construeerde er een totaal nieuw verhaal mee. Films als Videodrome en The Shining zijn op zichzelf al huiveringwekkend genoeg, maar Provost bewijst dat het nog erger kan. Hij manipuleert de film footage zo gruwelijk dat de horror haast letterlijk van het beeld druipt. Aan de hand van een artistiek verantwoorde audiovisuele verkrachting transformeert hij zijn materiaal tot een extreem bevreemdend tafereel. Het resultaat doet soms denken aan een gedownloade film van slechte kwaliteit waarvan het beeld hapert of verbrokkelt, om zich even later opnieuw te herstellen.

We hebben alles al gezien, beschikken over een massief collectief geheugen en recycleren lijkt soms de enige weg naar originaliteit. Provost waagt zich aan een letterlijke, materi?le recyclage en hoewel iedereen kan knippen, plakken en smossen, behoort hij tot de weinigen die daar effectief kunst mee afleveren. Om te beginnen combineert hij gelijkaardige gothic-achtige sc?nes uit verschillende films en plaatst ze na of over elkaar. Dat fragmentarische geheel werkt als een bedrieglijke trip die enerzijds kracht puurt uit ogenschijnlijke willekeur en anderzijds zwaar gefundeerd zit in artistiek perfectionisme. Hoe dan ook, het resultaat roept zowel emotionele reacties als intellectueel respect af.

Bepaalde sc?nes misvormt hij zodanig dat het beeld letterlijk degenereert. Huidoppervlaktes verouderen zienderogen. Hoofden van acteurs worden over elkaar geplaatst en versmelten tot een walgelijke hybride, zoals bij Jack en Debby van The Shining. Dat resultaat herinnert nog amper aan een gezicht. Decors verbrokkelen, glijden weg of verdwijnen in het niets. Andere beelden vallen letterlijk uit elkaar of worden haast verorberd door de daaropvolgende beelden. De bloedgolf van The Shining verandert in een vadsige kleurensubstantie die zich in slow motion voortbeweegt. Het had een immens schilderij kunnen zijn waarvan het doek plots een grote gulp dikke verf uitbraakt. Het beeld lijkt wel een slagveld. Het medium film wordt hier op groteske wijze aangevreten en verwoest tot er een staaltje po?zie in ontbinding overblijft.

Ondertussen suggereert een onheilspellende soundtrack dat er nog meer angstaanjagende vunzigheid in aantocht is. De machinale geluiden herinneren een beetje aan de apparaten van een oogarts die het zicht onderzoekt, en dat terwijl tegelijkertijd het beeld op het scherm vertroebelt en verheldert.
Het effect alterneert tussen hilarische horror en huiveringwekkende humor. Met Long Live the New Flesh bereikte Provost een hoogtepunt en in afwachting van zijn toekomstige werk verdient dit werk het om minstens tot dan de kroon te dragen.