De kleine Liselotte vertelt over de achtste dag, ergens tussen zondag en maandag. Haar moeder gaat dan altijd uit en zij mag nog niet mee. Maar moeder vertelt haar wel fantastische verhalen. Wanneer zal ik groot zijn, vraagt ze zich af? Als ik in de winkel geen snoepje meer krijg en de vrouw achter de toonbank met aanspreekt met Mademoiselle? Als ik het soort verhalen kan vertellen dat moeder altijd vertelt?

We zien dansers in een club, type Moulin Rouge, een moeder die opgedirkt door een verlaten stad loopt, prostituées. Moeders doen alles voor hun dochters, dat lijkt Charlotte Winne te willen zeggen. Het zou niet de eerste afstudeerfilm zijn met die boodschap.

Wat opvalt is de erg drukke, soms psychedelische stijl, een combinatie van teken- en fotomateriaal. Veel groen vooral. Soms mooi (de tranen van de moeder), soms bewust (?) lelijk (het kind). Het duurt even om erin te komen, maar wat er te zien valt, is op zijn minst interessant. De vrouwenstem die poogt een kinderstem na te bootsen door overdreven intonatie – zoals dat alleen in Franstalige animatie lijkt te kunnen – is een stuk minder.