Een heel opvallende soundtrack wisselt af tussen stiltes, nerveuse blieps, enkele noten piano, ijle klanken. Zo wordt een bevreemdende atmosfeer geschept, die niet bepaald wijkt door de beelden van een druppende kraan en bebloede gezichten. We bevinden ons aan een gaspomp. Eén kerel ligt voor dood neer, de andere heeft bebloede handen en een geweer. Dan arriveert een jonge vrouw, totaal over haar toeren. Hij biedt haar een koffie aan…

Na de thrillerige start zakt het tempo. In de gesprekken tussen de twee komen nogal wat ongeloofwaardige overpeinzingen en ontboezemingen aan bod (“We zijn wat we verloren hebben”). De topzware thematiek wordt wel opgeleukt door flashy, springerige beelden en kleureffecten. Veerle Baetens speelt op niveau, terwijl Tom Waes sinds zijn nationale bekendheid wat teveel wordt getypecast.