Er valt weinig plot te halen uit deze naar oude horrorfilms verwijzende, groteske beeldencombinatie van Isabelle Nouzha. De beelden ziin nieuw, maar opzettelijk beschadigd en verminkt om de illusie te creëren dat ze uit vroegere films gedistilleerd zijn. In schokkerig zwart-wit zien we hoe een meisje met haar blik kan doden, waarna allerlei enge figuren en freaks nog meer sinistere plannen uitvoeren in bossen en afgelegen huizen. Duidelijker kunnen we deze hoofdpijn bezorgdende, schijnbare sampeling niet omschrijven. De op hartslag gebaseerde klankband is best geslaagd en maakt de adhesie compleet.