Opgegroeid in een familiebedrijf van filmmakers is het niet verwonderlijk dat Sofia Coppola ook in de filmbusiness rolde. Toen ze amper kon lopen trad ze al als figurant op in haar vader’s meesterwerk The Godfather. Nochtans verliep haar carrière aanvankelijk toch niet zo vlotjes als je wel zou denken, toen ze haar eerste serieuze rol opnam in The Godfather III werd ze afgemaakt door de critici, die daarna ook al niet te spreken waren over haar debuut als scenariste van New York Stories, waar ze het eerste deel voor verzorgde (Life without Zoe). De echte doorbraak kwam er dan toch eindelijk toen ze in de regiestoel plaatsnam voor haar eerste langspeelfilm The Virgin Suicides, om daarna hoge toppen te scoren met haar tweede film Lost in Translation.

Lick the Star is de enige kortfilm die ze regisseerde alvorens The Virgin Suicides te maken en toont meteen al dat de groeipijnen en het turbulente emotionele leven van tienermeisjes een thema is dat Sofia nauw aan het hart ligt. De duistere obsessies en sluimerende seksuele verlangens van een kliek jonge meisjes is de aanzet voor een nogal losjes opgebouwd en fragmentarisch verteld verhaal. In korte episodische stukjes, in- en uitgeleid door trage zwarte dissolves, krijgen we een verhaal voorgeschoteld over een groep meisjes die een plan opvatten om de jongens uit hun school te vergiftigen. Zoals in The Virgin Suicides maakt ze gebruik van voice-over om het verhaal te vertellen wat tegelijk voor een afstandelijk en nostalgisch effect zorgt. Ook het gebruik van zwart-wit, roept een beetje een fifties-sfeertje op dat hier echter veel realistischer is dan het roze bubblegum-gehalte van The Virgin Suicides. De soundtrack is dan weer volop in de nineties geënt, met de typische girlie-punkrock à la The Breeders, waar Coppola ook in haar latere films gretig gebruik van zal maken.

Zoals we geleerd hebben uit talloze tienerseries draait de dagelijkse ‘struggle of life’ in de Amerikaanse high schools rond populair zijn en ‘erbij horen’. De wreedheid van dit soort kliekjes ondervindt Chloe, wiens plan zich tegen haar keert waardoor ze van leader of the pack afzakt tot sociale verstoteling. Een vreemde en erg bij de haren gesleurde twist vindt plaats wanneer de leerlingen na een geschiedenisles over de kolonies plots hun gefluister en geroddel gaan doorspekken met verwijzingen naar kwesties rond zwarte slavernij. Hetgeen tot bizarre dialogen leidt als:

‘Chloe said Nadine should be a slave’.
‘No way!’… And where’s Chloe?’
‘She’s probably at a KKK-meeting.’

De venijnige sfeer van geroddel, gefluister en minachtende blikken, weet Coppola heel goed over te brengen, en haar typische regiestijl is herkenbaar aanwezig: tal van shots waarin er niet echt iets gebeurt maar die louter dienen om een bepaalde sfeer op te roepen, belang van de soundtrack, het vrouwelijk vertelstandpunt… Maar de film mist een beetje tempo alsook helderheid in zijn scenario. Het einde baadt in clichés (wanhopig tienermeisje zinkt weg in bad en schrijft daarna ook nog een gedicht) en zorgt voor een anticlimax.
Leuk en onderhoudend maar niet meteen een hoogvlieger.