In deze muzieksymfonie wordt het thema van de muziek geïntroduceerd door middel van intellectuele quotes over geluidsgolven en grijzige vilten gestalten die flirten met de grens van abstractie. Het pseudowetenschappelijke en encyclopedische karakter van het eerste deel wordt echter na verloop van tijd geperverteerd door archetypische beelden van naziwreedheden. Er wordt vooral interesse opgewekt naar de hersenspinsels van de regisseur in kwestie die achter dit soort van associaties zitten.