Les Homards Immortels
rating

Duur: 13 min. | 2017 | Land: België | Regie: Kate Voet | Cast: Jan Bijvoet, Jill Verhaeghe | Scenarist: Kate Voet | Productiehuis: Senstudio

Gedurende een lange nacht, vindt het weerzien van Alba en Max plaats in een anonieme stad. Zij, gespeeld door Jill Verhaeghe die een beklijvende prestatie aflevert en hij, gespeeld door de fantastische acteur Jan Bijvoet (De Reconstructie, Hampi). Na een abrupt afscheid, trachten ze elkaars verlangens en motieven te achterhalen - balancerend op de dunne lijn tussen vereenzamen en verbinding.
 

 

Regisseur Kate Voet en cinematograaf Victor Maes schotelen ons een uitermate sfeervol chiaroscuro-openingsbeeld voor waardoor menig toeschouwers ongetwijfeld iets dichter bij het scherm trachten te kruipen. Het beeld waarin we voor het eerst kennismaken met Max is al minstens even mysterieus. De toon is gezet.

De connectie tussen Alba en Max lijkt op het eerste zicht telepathisch, maar dan volgt de ontmoeting: een langverwachte reünie tussen twee (voormalige) geliefden, waar woorden ontoereikend blijken. Hun onvermogen om de wereld door elkaars ogen te zien markeert de cesuur. De ontmoeting vindt plaats op een niet nader bepaalde plek in een anonieme stad: ideaal om elkaar terug te vinden, ongehinderd door het verleden.

In Les Homards Immortels is liefde een oerkracht. Een haast ongeëvenaarde bron van intimiteit die aan de mens blijft kleven als teer aan longen van een kettingroker. Twee geliefden zoeken naar elkaars zienswijze, elkaars visie. Ze willen elkander vinden en eeuwig op dezelfde plek vertoeven. Het hartstochelijke verlangen blijft zinderen, ook wanneer ze niet bij elkaar zijn. Het is een genietbaar en voor velen erg herkenbaar spelletje touwtrekken tussen cohesie en afstoting.

Een intiem verhaal over de oerkracht die ons allen bindt.

De ontelbare close-ups versterken de intimiteit van het verhaal. Een filosofisch geïnspireerde fluisterende voice-over knoopt de film aan elkaar. Voet is ongetwijfeld - en geheel terecht - een superfan van Terrence Malicks indrukwekkende fluister-oeuvre. De kers op de taart is de prachtige muziek van Senjan Jansen.

Voets film laat je verweesd achter. Pas aan het bittere eind is er tijd om te reflecteren. Dan wordt duidelijk dat de regisseuse een verhaal vertelt volgens een sterk consistente visie. Toegankelijk? Absoluut niet. Interessant? Zeer zeker.

Jannes Callens