Ladskatolo is niet direct een woord dat we dagelijks in de mond nemen, begrijpelijk daar zowel u als ik geen Esperanto spreken. Een snelle opzoeking leert ons dat het woord ladskatolo blikje betekent wat meteen de lading van de film dekt. Tom Van Sand plaatst in zijn film namelijk een blikje cola centraal, waarvan we de levensloop volgen vanaf de aankoop in de winkel tot zijn lot om kletterend achter de wagen van een pas getrouwd koppel te hangen. Wat daartussen gebeurd hoeft niet te verrassen; kinderen die het wegschoppen, eenzaam liggend aan de kant van de weg of wachtend op het aanrecht om leeggedronken te worden.

Pop-art heeft ons in het verleden al geleerd dat ieder object het verdient om in de aandacht te staan of de status van 'kunstwerk' kan verwerven en dankzij de fotografie weten we dat banale voorwerpen een poëtische kracht in zich kunnen dragen. Op dat vlak hoeven we dus niet meer verwonderd te zijn.

Tom Van Sand toont ons in feite nietszeggende beelden van een statisch object dat op zich weinig uitstraling heeft. Dat nietszeggendheid niet saai hoeft te zijn bewees diezelfde pop-art met de films van zijn spilfiguur Andy Warhol of de Amerikaanse, experimentele filmmaker James Benning met zijn überstatische beelden van meren en gebouwen. Wat hun werk sterk maakt is de complete overstijging van de banaliteit door diezelfde banaliteit ver genoeg te drijven, over haar eigen kantelpunt. Iets waar Tom Van Sand niet in slaagt omdat hij te ver weg blijft van dit kantelpunt.

Eén enkele keer weet hij een beeld de nodige kracht en overstijging te geven door er lang genoeg bij stil te staan en het scènebeeld van geen enkele bijkomende handeling te voorzien. Op de voorgrond het blikje, op de achtergrond enkel een huis en een spoorweg. Hierdoor krijgt zijn gekozen object de kans om voor zichzelf te spreken. Hier weet de film ook het eigen mediumachter zich te laten en levert het met zijn registrerende kader op de werkelijkheid een sterk fotografisch beeld op. Een potentieel aspect dat de andere beelden zeker in zich dragen maar waar Van Sand niet ver genoeg gaat en het potentieel daardoor zelf de kop indrukt. Een moeilijke evenwichtsoefening die in Ladskatolo nog iets te veel wankelt.