De 19de-eeuwse dichter en vertaler Gérard de Nerval leidde, zoals dat Franse dichters uit de Romantiek betaamt, het leven van een bohémien. Helemaal volgens het scenario stierf hij arm en alleen: hij hing zichzelf op in 1855 en werd begraven op het Parijse kerkhof Père Lachaise. La Vita Nuova vertelt het sombere verhaal van de Nerval, en dat is even opbeurend als het klinkt.

De film is gehuld in tinten van grijs en een diepe stem leest “El Desdichado” voor, zijn beroemdste gedicht. De Nerval verschijnt: hij draagt een zwart pak, een hemd met een hoge, stijve kraag en de lijnen op zijn gezicht zijn zo diep dat ze een groot zwart kruis lijken te vormen. Wanneer hij ook nog eens een strop om zijn hals hangt, alsof hij een stropdas aantrekt, is het plaatje helemaal compleet.

In La Vita Nuova bewegen poppetjes zich tegen een 2D-achtergrond die gehuld is in krantenpapier en dus woorden. De muren van de Nervals werkkamer, de lakens op zijn bed, het balkon in de schouwburg van waarop hij een actrice bewondert: alles is bedekt met taal. Alles is poëzie.

De wereld waarin de Nerval zich beweegt is ronduit dystopisch. Wanneer hij zich in een kar naar de schouwburg laat voeren, zien we dat die getrokken wordt door een mens. Even later staat een paard doodleuk rond te hangen op het kerkhof van Père Lachaise. Een omgekeerde wereld, waarin de mens het onderspit delft.

“Ma seule Etoile est morte”: voor liefhebbers van zware Franse poëzie en een heerlijk bad Weltschmerz.