Schrijver Simon leest bij de start Don Quichote van Cervantes en ook hijzelf komt op tegen elk onrecht. Maar hij heeft het hart al evenzeer op de tong en kan het niet laten in te gaan op alles wat hem ergert –en dat is heel veel. Dat levert hem al eens een blauw oog op, en heel wat spanningen in zijn relatie. Zijn vriendin nodigt met een bang hart vrienden uit voor een etentje…

Jammer dat dit leuke idee visueel niet erg inventief wordt uitgewerkt. Zo vallen er op een bepaald moment chips uit de mond van een wel héél verbaasd iemand en is dat zo knullig in beeld gezet dat je suspension of disbelief helemaal de mist ingaat. “La Moutarde était Sucrée” was -ook al om de niet erg gelukkige titel- beter heel wat grotesker aangepakt.