Een zwarte man begeleidt op de piano een stille film waarin hij zelf de hoofdrol speelt - of misschien beeldt hij het zich zo in. In de film voert hij een soort chaplinesk dansje uit op moderne betonnen gebouwen in stellingen, hoog boven de daken van de stad. De zwaaiende bewegingen van de bordkartonnen marionetfiguur ademen een gevoel van vervreemding en tristesse uit zoals precies marionetten dat doen, een sfeer die onderstreept wordt door de muziek van Chopin. Dit resulteert dan ook in een erg charmant filmpje dat ons niet alleen terug meeneemt naar oude animatiefilmpjes maar ook naar de burleske wereld van Buster Keaton en Charlie Chaplin.