Goede bedoelingen en dito ideeën. Mocht het de naam van een nv zijn zouden wij er alvast aandelen van kopen want het is een bedrijf met onbeperkt groeipotentieel. Ook Kong aan Zee zou er terug te vinden zijn.
In een sepiakleurenpalet krijgen we het verhaal mee van de rijke übercliché bourgeois papa wiens dochtertje -tussen twee sneren naar de dienstmeid toe- ijverig zandkastelen zit te bouwen op het strand van Knokke (of waar anders?). De pret wordt echter verstoord wanneer de hond van het -al even cliché- arbeidersgezin het meisje omver loopt. Excuses baten niet, het meisje wil de hond dood en papa moet hem daarom maar snel kopen. Wie wint: geld of liefde?

Met het verhaal is zeker niets mis maar daar is helaas dan ook meteen alles mee gezegd. Dat de regisseur besloot het geheel begin 19de eeuw (?) af te laten spelen leek ons nergens voor nodig. Maar... we kunnen er mee leven, sepiakleuren willen gebruiken heeft nu eenmaal zijn consequenties. En zelfs de melo Wim Mertens muziek kunnen we door de vingers zien. Wat de film echter definitief verneukt zijn de tenenkrullend slechte acteerprestaties. Niemand, maar ook letterlijk niemand, speelt zelfs maar aanvaardbaar. We krijgen de indruk naar een derderangs schooltoneeltje te kijken waar de acteurs -tegen hun eigen wil- door de enthousiaste maar naïeve lerares esthetica zijn gedwongen mee te doen met de belofte dat de repetities zullen doorgaan tijdens lessen wiskunde. Jammer want de film verdiende beter.