Soms lijkt het wel of alles reeds gedaan is en het moeilijk is om nog origineel uit de hoek te komen op filmisch gebied. Benjamin Deboosere koos voor zijn afstudeerproject alvast voor een onorthodoxe aanpak. In zijn kortfilm Incruste kiest hij voor een visuele aanpak die de beeldkwaliteit van een GSM opname nabootst (mogelijk is de film zelfs gemaakt met een GSM). Deze stijl leunt aan bij het authentieke gevoel dat Deboosere tracht op te roepen rond het onderwerp van de film.

Op een objectieve, observerende manier die soms doet denken aan Gus Van Sant’s Elephant, volgen we immers een aantal leerlingen doorheen een aantal typische activiteiten op een doordeweekse schooldag. In het bijzonder volgt de camera Jacoba, een meisje dat onder andere na het tekenen tijdens de les naar buiten gestuurd wordt, op de bank krassen maakt en slaags geraakt met een jongen van haar klas. In combinatie met de muziek zorgen deze beelden voor het ontstaan van een weemoedige sfeer.

Incruste is dan ook eerder een sfeerstuk dan een verhaal, want meer heeft de film niet te bieden op narratief vlak. De film is eigenlijk een beetje zoals een modern kunstwerk: betekenisloos, vreemd en abstract, met een poging zichzelf te onderscheiden van de rest door het hanteren van een speciale stijl. Dit blijkt eens te meer tijdens het openingsshot of de scène waar opeens Formule 1 wagens te horen zijn wanneer kinderen trappen aan het bewandelen zijn. Bovendien kunnen de uit de losse hand gefilmde, vertraagde, stotterende en schokkende beelden, waarbij er geen sprake meer is van lipsynchronisatie, storend werken waardoor de appreciatie teveel afhangt van de bereidwilligheid van de kijker.