Het saaie leven van een jongeman die omringd is door kleinburgerlijkheid, geroddel en wantrouwen, wordt opgefleurd door een meisje, Isa. De communicatie tussen deze twee geliefden verloopt stroef. Het lijkt alsof Isa de jongen uitdaagt en veel meer pit heeft in tegenstelling tot zijn schuchtere volgzaamheid. Ze trekt hem uit zijn schelp om hem vervolgens op te slorpen. Uiteindelijk verdwijnt ze nadat ze een rendez-vous in de hemel maakten.

Het grote punt van kritiek is het nogal puberale verhaal. Ook het geforceerde einde leidt niet tot iets moois maar komt over alsof het letterlijk in elkaar gefranseld en geknutseld werd. Het feit dat de jongen zich symbolisch naar de hemel schiet in een zelfgebouwde raket is pathetisch en zielig. We missen suggestieve motieven in de montage of knipoogjes tijdens de opbouw van het verhaal. De dialogen tussen de twee laten de kijker onverschillig en men ziet ze liever zwijgen (hoewel ook dat zwijgen stiltes zijn waarin te dramatisch naar adem wordt gehapt) dan de onnatuurlijke en houtterige “ik wed dat je me redt”-verzen.

Dit is jammer want regisseur Christophe Johanns bleek wél goed in het sfeerscheppen. Getuige hiervan zijn de personages in de omgeving van de jongen. De verkoper in de doe-het-zelf-winkel en zijn vader, beiden getypeerde figuren, tekent hij af tegen het stille en soms verbitterde plattelandsleven. In zijn eerdere werk Un arbre comme moi, Le Silence des Yeux en Op Mijn Tijd scoort hij fotografisch zeer hoog tijdens het filmen van de omgeving aan de hand van close-ups en details.