Ben Judd observeert een groep vadsige, zelfgenoegzame fotografen die in een obscuur decor kiekjes nemen van een niet in beeld gebracht onderwerp. Hij becommentarieert hun gedrag met romantische opmerkingen, zoals ‘I love the way you walk’ of ‘I love the way you touch your ear’, en dat steeds enkele seconden vooraleer die beweging getoond wordt. Dat heeft een niet onaardig effect, vooral omdat de mannen niet meteen de types lijken waar iemand naar zou verlangen. Op die manier evoceert Judd gemis en de menselijke nood aan gezelschap.