How long, not long
rating

Duur: 06 min. | 2016 | Land: Denemarken | Regie: Uri Kranot, Michelle Kranot | Producent: Michelle Kranot, Marie Bro | Productiehuis: Dansk Tegnefilm, Tindrum Animation

Allemaal uniek maar tegelijk ook erg hetzelfde: dat is dan wel een cliché statement (zoals K3 ook bezingt: “we zijn allemaal mensen van vlees en bloed”) maar tegelijk ook wel een ondertitel die zou kunnen passen bij de korte animatie How Long, Not Long.

 

 

Wat we zien: van Ku-Klux-Klan-samenkomsten via heksenverbrandingen tot IS-onthoofdingen. Van Pussy Riot tot de Tankman tijdens de protesten op Tianmenplein. Van de Titanic tot boten vol vluchtelingen. Van vogels boven boten tot vliegtuigen tot grenzen tot terrassen tot mensen die vanaf hun terras naar buiten kijken – of het nu een oude man of meerdere jongere vrouwen zijn aan de andere kant van de wereld.

De uit Israël afkomstige Michelle en Uri Kranot (koppel) trekken slimme parallelen, denken snel associatief en zetten dat om in diepe penseelstreken, in een tollende animatie.

De lijst met referenties in How Long, Not Long is eindeloos, en als een jongetje met felrode springtouw doorheen het beeld springt denk je even: Banksy! Net als dat meisje met de rode ballon! Om vervolgens te denken: eigenlijk loopt How Long, Not Long een beetje zoals één lange stroom van Banksy (een Banksy-nopsis dus?). Zoals een tollende terugblik op een menselijke geschiedenis vol demonstraties, protesten, oorlog, cultuur, cultuurclash, verdeeldheid, armoede – maar dan in een notendop.

Eén lange stroom van Banksy.

Niet abstract, wel wat expressionistisch. Niet afgevlakt, wel emotioneel in reliëf en kleurkeuze. Halverwege de film passeert een stream aan geschilderde portretten, wat dan weer net dat tikje té cliché moreel verantwoord is.

Met How Long, Not Long combineren de Kranots hun cinema- (Michelle) met hun muzikale expertise (Uri voltooide studies hedendaagse muziek en Jazz). Want wat het hele plaatje afmaakt, is de muzikale, dramatische montage, de versmoltenheid tussen beeld en dreigende tonen, zoals de op bassen dreunende machines. Dat volledig – met verve - verweven doorheen fragmenten van Martin Luther King’s speech na de mars op Selma, hence de titel, het geladen ‘How long, not long’.

Met deze maatschappijkritische korte animatie lijken de Kranots – trouwens zelf immigranten -  het pad te volgen dat ze vier jaar geleden met  hun stop-motion over een vluchtelingenpaar, Hollow Land, plaveiden. En al is Hollow Land net dat tikje beter, toch is het erg uitkijken naar wat we in de toekomst nog van hen kunnen verwachten. Het echtpaar bewijst met deze nieuwste kortfim dat ze politiek kunnen reflecteren én tegelijk durven experimenteren met stijl en technieken. Heel erg de moeite om te volgen (de makers) en te (her-)bekijken (de film).

 

Sarah Skoric