Een man die vol mossen en korsten opgedroogd sperma (?) hangt, drijft met zijn stijve penis een aandrijfas aan van een gigantische machine; een soort ui groeit uit zijn achterste. Hmm, ofwel proest u het nu uit van het lachen ofwel herkent u als kunstliefhebber met grote K hierin meteen de esthetiek van Matthew Barney (Drawing Restraint 9). De posthumane versmelting van mens en machine, van het biologische en het technologische zijn immers een vaste thematiek in zijn oeuvre. Maar waar Barney in zijn Cremaster Cycle een fascinerende posthumane mythologie creëerde in een hyperoriginele beeldtaal, lijkt deze film wel erg simplistisch en cliché.