‘Het Maskertje’ moet zowat de meest stoeme titel zijn uit de hele zwik afstudeerwerken die we dit jaar kunnen kijken op Het Grote Ongeduld, denk je vooraf. Maar door de stormachtige opening word je al vlug uit die overpeinzingen losgerukt. Gillende dames, modder en brandstapels maken duidelijk dat Het Maskertje een historische actieprent moet worden. Ambitieuze boel, dus, en het pak figuranten bevestigt dat. Al vlug echter zakt het tempo aanzienlijk. We volgen een intrigerend albinomeisje dat op de vlucht is voor heksenjagers. De historische actieprent wordt een historisch drama, dat alle registers opentrekt op de soundtrack:- als er vogels fluiten gebeurt dat zo overdonderend dat je je meteen midden een gigantische volière lijkt te bevinden. Het Maskertje wil mysterieus en bevreemdend zijn en levert daar ook intrigerende elementen en een beklijvende protagoniste voor. Maar behalve het verzinnen van een goeie titel vergaten de makers ons bij het zappen van scène naar scène kennis te laten maken met ook maar één personage. Meteen is dit werk een pak minder beklijvend dan het had kunnen zijn.