Schoenaerts vertrekt ziek uit een ziekenhuis. Een koppel vrienden neemt hem mee in de auto. Het meisje is zijn vroegere vriendin. In een raamverhaal kijken de twee achteraf naar de videobeelden die hij maakt van wat in de basispremisse gebeurt. Zoals bij een goeie Chabrol weet je op voorhand wat er te gebeuren staat en kijk je toch ademloos toe hoe het zover komt. Maar van set design tot soundtrack (er wordt traag gedanst op Deus’ Nothing Really Ends) is Het Einde van de Rit heel wat trendier dan de films van de pijprokende Fransman.

Dat levert van bij de start stijle, vaak dofgekleurde beelden op, zoals de opnames vanuit de –sjieke- wagen die een grijze parking doorkruist. Maar evenzeer lijkt de opéénstapeling van design en uiterlijkheden soms wat gekunsteld. Dolores Bouckaert heeft iets van Antje De Boeck en de scènes die zij en Matthias altijd sterk Schoenaerts samen spelen, knallen. Jammer dus, dat het geheel narratief niet helemaal overtuigt: het tempo sleept soms en Het Einde van de Rit is ook niet altijd even sterk gedialogeerd.