Dat Hendrik ziek is, is wel het minste wat je kan zeggen. De arme drommel is van kop tot teen ingepakt in wit verband en heeft nog maar een week te leven. Zijn enige wens: z’n laatste adem uitblazen in het ouderlijk huis. Een ambulance brengt hem naar de ondertussen totaal vervallen hoeve in the middle of nowhere. De voordeur klemt, het behang krult van de muren en duiven vliegen binnen en buiten door de kapotte ruiten. Twee verplegers dragen de gemummificeerde patiënt de woonkamer binnen, zetten hem voorzichtig neer in een stoffige oude zetel en druipen af. Maar voor Hendrik het leven voorgoed vaarwel zegt, komen er nog enkele schimmen uit het verleden op bezoek.

Iemand heeft goed opgelet toen Ingmar Bergman zijn zegen gaf aan lange stiltes: de film is zwart-wit en en opvallend tekstarm. Gelukkig heeft “Hendrik is ziek” niets van Bergmans zwaarmoedigheid overgenomen. Hendrik is geen Lijder aan het Leed van het Leven die intriest uit het raam staart, maar een man van vlees en bloed: verlegen, onbeholpen en nieuwsgierig. Hij heeft minder tijd over dan hij zou willen, maar te veel tijd om rustig te zitten aftellen. En langzaamaan krijgen we meer van zijn buitenkant én zijn binnenkant te zien. Een film met laagjes, om langzaam af te wikkelen.