In Hasards Anonymes heeft Paul Jean last van nachtmerries waarin hij droomt dat hij gaat sterven. In paniek neemt hij ontslag en raakt op de dool. Muriel, de lokale bibliothecaresse én een meeuwen-imitator die net naast de eeuwige roem greep, nodigt hem uit voor een date. Zij legt zijn suïcidale gedachten even in de vergeetput, maar zal ze er ook in slagen om hem ervan te verlossen?

Hasards Anonymes vangt aan met een Lynchiaanse droomscène, waarin een sfeer van vervreemding en mysterie wordt gecreëerd aan de hand van een mistige angstdroom, bevreemdende camerastandpunten, experimenteel geluid en een wazig hoofdpersonage. Vrij snel wil Duque van koers wijzigen om een realistischere richting uit te varen, maar met de combinatie van de twee raakt ze nooit volledig in balans. Het lijkt alsof ze te veel ideeën in één film samenbrengt die niet per se een perfect match vormen. Op die manier ontstaat er ook een gebrek aan diepgang, geloofwaardigheid en samenhang die noodzakelijk zijn om films van dit kaliber staande te houden. Het resultaat is dat je soms uit de flow geraakt wanneer de logica doorbroken wordt.