Een vrouw reist met de slaaptrein door Rusland. Ze deelt een coupé met een Russische man. Ze wisselen blikken uit, maar de taalbarrière verhindert elk gesprek. Die barrière en hoe ze te overbruggen staat centraal in de film. Aangezien er van spreken weinig in huis komt, ligt de focus op blikken en landschappen. En daar weet D’Alcantare wel weg mee, daarbij vooral geholpen door een intrigerende Natali Broods.

De vervreemding van de Belgische vrouw op de Russische trein, tussen desolate besneeuwde landschappen en mensen die ze niet verstaat, werkt wel. De man – hoewel ze ook hem niet begrijpt – wordt zo haar enige contact met de omgeving. De keuze voor een naturel look, inclusief ongeschminkte Natali Broods, geeft het gebeuren iets puurs en geloofwaardigs, maar boeien doet het visueel niet altijd. Gecombineerd met het vele zwijgen, maakt dat Granitsa af en toe zelfs wat saai.