We volgen de kinderen van gescheiden ouders, die vooral door opa worden opgevoed. Oma is er, maar komt zoals mama niet in beeld. Papa komt -in het tweede deel van de documentaire- dan wel weer tevoorschijn. Slechts de helft van de protagonisten in het gezinsdrama komen dus aan bod: dat lijkt op een maar half uitgewerkt thema, dat dan nog om een relatief luxeprobleem draait (“Ik zou papa graag wat meer zien”). Zo wordt de potentiële kracht van het geheel behoorlijk ingedeukt.