Lynne Ramsay bekleedt een noemenswaardige positie naast de grootste namen uit de hedendaagse filmwereld. Haar afstudeerfilm Small Deaths werd in 1996 in Cannes opgemerkt en haar talent werd nadien nog bevestigd door Kill the Day (1997) en Gasman (1998). Vandaag staat ze vooral bekend voor langspelers als Ratcatcher, Movern Callar en We Need To Talk About Kevin (2011) die goed gesmaakt werd in Cannes.
In Gasman neemt een vader (James Ramsay, acteur in alle kortfilms van Lynne Ramsay) zijn kroost mee naar een kerstfeestje voor de mannelijke collega's en hun kinderen. Vrouwen niet toegelaten. Deze vader springt eruit omdat hij niet alleen zijn eigen kinderen meeneemt maar ook die van een ander huishouden. Niet alleen de kijker vraagt zich af wat er precies gaande is. De film focust op de verwarring van 'daddy's girl', Lynne, het meisje uit het eerste gezin, en volgt het gebeuren vanuit haar perspectief.
De film opent met een drukke huiselijke scène waarin de vader en de kinderen zich klaarmaken. Iedereen vertoeft in zijn eigen wereldje. Pas na een dikke twee minuten krijgen we Lynne voor het eerst te zien. Het gelaat van de moeder blijft buiten beeld, in de schaduw of overbelicht door de weerkaatsing op het raam. Zij blijft een mysterie.
Gasman is geen zwartgallig familiedrama maar vormt wel een realistische afspiegeling van een ongelukkige gezinssituatie. Het chronologisch vertelde verhaal wordt gedragen door de overtuigende karakterstudie van het meisje. Ramsay's spel met licht en donker levert sferische beelden op. Terwijl Lynne alle aandacht opeist van haar vader, blijft haar broer steeds op een afstand.
Ze wisselt af tussen close-ups van de personages en long shots die de onderlinge relaties woordenloos in beeld brengen. De grote vraag is wanneer de vader zijn geheim had moeten onthullen. Achtte hij zijn kinderen onterecht te jong om de waarheid te kunnen dragen waardoor het noodgedwongen tot een clash moest komen?