Vanachter glas observeert iemand twee kinderen die in de hevige regen een ruw maar tegelijk aandoenlijk spel aan het spelen zijn. De klankband bestaat uit de geluiden die binnen te horen zijn, vnl. regen die tegen het raam valt. De camera beweegt mee met de kinderen, alsof hij zelf deel wil uitmaken van het spel.
Op zich niet zoveel zeggend, maar de vage stijl die het gevolg is van het filmen achter glas, geeft er een nostalgische dimensie aan.