Zoals de titel al laat vermoeden is deze film gebaseerd op het principe van videofeedback, dat ontstaat wanneer een camera een scherm filmt en dat signaal naar hetzelfde scherm terugstuurt. De effecten zijn onvoorspelbare fractale patronen die zichzelf eindeloos blijven variëren. Baes projecteert de feedbackbeelden op het lichaam van zijn levensgezellin Aï Suzuki waardoor kleur, licht en lijn versmelten met de lichaamsdelen en het gelaat. Tegelijk echoot op de geluidsband de stem van Suzuki in feedback een repetitief ‘hello’. Erg bevreemdend allemaal maar dit hebben we allemaal wel al eens eerder gezien.