Michel schuifelt door de straten van de hoofdstad. Zijn fysieke handicap beperkt zijn wereld tot zijn kleine flatje in de chique Koninginnegalerij en het café waar hij gaat schaken. Maar bij volle maan transformeert Michel in een zelfverzekerde, suave gentleman. Op die momenten kan hij de stad in met zijn liefje Muriel, die denkt dat hij Belgisch diplomaat is in het buitenland…

Als kortfilm een moeilijk genre is, dan zeker narratief. Sommige shorts gaan voor de snelle opbouw met een stevige punchline op het eind, andere proberen alle hoeken van één idee te belichten. Nog een mogelijkheid: ze brengen een intrigerend verhaal, dat bol staat van de potentie en de thema’s. Dan blijkt het vaak onvermijdelijk dat die wel worden geëvoceerd, maar niet allemaal worden uitgewerkt. Na een halfuurtje loopt dit soort kortfilm dikwijls uit op een -al dan niet frustrerend- open einde. ‘Eva reste au placard les nuits de pleine lune’ is een schoolvoorbeeld van deze laatste soort. Net daarom zou het zonde zijn om het verhaal nauwkeuriger na te vertellen, ook al kan dat met hoop en al een drietal zinnen.

Als je zelf gaat ontdekken wie die Eva is, waarom ze in de kast blijft terwijl Michel zijn favoriete nacht van de maan(d) beleeft en hoe diens ontmoeting met Muriel afloopt, dan krijg je immers ook een resem stijlvolle, haast old school beelden voorgeschoteld. Brusselse instituten als de chique Koninginnegalerij worden warm belicht en ondersteund door meeslepende pianoriedels van Guy Van Nueten, wat resulteert in een nooit weemoedige of deprimerende, maar wel mooi melancholische, broze sfeer.

De gewaardeerde confraters van de Franstalige filmsite Cinergie bepleiten in hun bespreking een lange versie van dit kleinood. De sfeerschets over een langspeler verdelen kan natuurlijk lukken, zoals de geslaagde bewerking van het ook vooral op sfeer drijvende Cashback recent bewees. Maar er zijn ook tegenvoorbeelden: de makers van snoeiharde short Squash verknalden de vibe toen ze die over negentig minuten wilden uitsmeren. En had Stockmans eigen Verboden te zuchten, schitterend in beeld en sfeer maar vervelend na een uurtje, geen fantastische kortfilm kunnen zijn? Wat ons betreft is dit werk àf. Het noodlottige eindbeeld mag dan al heel wat vragen oproepen, de enige interpunctie waarmee het valt te beschrijven is een uitroepteken.