Emmenez-moi
rating

Duur: 15 min. | Land: België | Regie: Anthony Van Biervliet | Cast: Willeke van Ammelrooy, Barbara Sarafian, Viviane De Muynck, Reinilde Decleir | Scenarist: Anthony Van Biervliet | Producent: Anthony Van Biervliet | Productiehuis: RITCS

Voor Emmenez-moi is er niets aan het toeval over gelaten: een cast om van te smullen en ervaringsdeskundige Renaat Lambeets (o.a. DOP bij Any way the wind blows) achter de camera. Met zo'n referenties is het moeilijk om geen hoge verwachtingen te scheppen. En zoals zo vaak gaan er met hoge verwachtingen ook teleurstellingen gepaard.

Emmenez-moi pleit vooral aan dit laatste schuldig. De film vertelt het verhaal van drie levenslustige vriendinnen op leeftijd - enthousiast vertolkt door Van Ammelrooy (Mabel), Decleir (Margreet) en de Muynck (Madeleine) - die niet vies zijn van een glaasje meer of minder in hun favoriete kroeg bij Tania (Sarafian). Hier durven de vriendinnen hardop te dromen, te lachen en te roddelen. Thuis wacht immers toch niemand op hen. Wanneer het drietal na een uitbundige avond toch naar huis gaat, verongelukt de flapuit Mabel. Zal dit verlies de vriendschap tussen Margreet en Madeleine aantasten of gaat het leven gewoon verder?

In Van Biervliets kortfilm zitten heel wat interessante onderwerpen verstopt, van de vriendschap tussen oudere vrouwen tot eenzaamheid, verlies en hoe ermee omgaan. Het is zeer ambitieus om deze allemaal proberen uit werken in 15 minuten. Toch probeert Van Biervliet juist dit te doen, met als gevolg dat het verhaal en de personages noodgedwongen oppervlakkig worden gehouden. Een strengere onderwerpskeuze was hierdoor meer op zijn plaats geweest. De vrouwen hadden er gelukkig veel zin en dat loont. Wie kan er nu niet heel de tijd naar een stel giechelende oudere vrouwen aan de toog kijken? Na zo'n olijke vertoning kan je niet plots naar mineur overschakelen, of toch niet binnen zo'n kort tijdsbestek.

Wie kan er nu niet heel de tijd naar een stel giechelende oudere vrouwen aan de toog kijken?

Emmenez-moi is vooral interessant voor zijn uitmuntende cast en hun chemie tijdens de openingsscène in het café. Met deze lijkt het alsof de vrouwen echt 7 of 8 porto's achterover hebben geslagen. De conventionele beeldvoering werkt gelukkig, maar staat ook wel symbool voor heel de film omdat Emmenez-Moi er telkens voor kiest om 'op zeker te spelen'. Maar het mocht iets meer zijn.

Johannes De Breuker