Vlaamse boerenpsalmen zijn terug in, moet Joeri Vlekken hebben gedacht. En prompt ging hij op zoek naar een locatie op het idyllische platteland. Als Sarah’s grootmoeder overlijdt, gaat ze op zoek naar een laatste cadeautje. En in de nabijheid van haar dode oma, slaat haar verbeelding totaal op hol. De vogelsymboliek ligt er de hele tijd vingerdik op, en toch dringt de betekenis ervan alles behalve door. Twijfel is trouwens een woord dat wel vaker door je hoofd spookt bij het recenseren van deze kortfilm.

Zou de fictieve aanwezigheid van de drie ‘blazende’ muzikanten een stille knipoog zijn naar de betere momenten van Kusturica? Geen idee. Met een beetje verbeelding vormt het alvast één van de hoogtepunten van de film. Verder is een jonge snaak die zit te springen op het bed van haar dode oma op een cynische manier nog wel komisch. En het sluiten van de klapluiken van de slaapkamer kan je met een beetje goede wil als een leuk einde zien. Maar daar houdt het zo ongeveer bij op.