Aron, een havenarbeider, wordt op een dag opgepakt en verdwijnt achter de tralies op beschuldiging van misbruik van zijn dochter. Hij wordt veroordeeld en komt pas na vele jaren weer vrij. Inez is een jonge politieagente die stage loopt bij Mano, een meer ervaren agent (gespeeld door een amusante Sven De Ridder), die moeite heeft om zijn seksuele frustraties onder controle te houden. Daarbij tracht hij deze frustraties op zowat alle geslachten van alle leeftijden bot te vieren: zijn jonge stagiaire, de oudere caissière van de supermarkt en ook jonge jongens en meisjes. De drie levens worden met elkaar vervlochten en werken naar een noodlottig einde toe.

Enkele dingen zijn niet erg duidelijk. Allereerst is het moeilijk te achterhalen waar de titel op slaat. Voelt de man zich na zijn vrijlating verloren tussen andere mensen? Is het doordat het stigma van incest aan zijn naam kleeft dat hij zich niet begrepen voelt? De verbeelding van die massa of maatschappij waarin het personage na zijn vrijlating in terechtkomt, is niet goed doorgevoerd. Daarnaast begrijp ik niet hoe het komt dat het dochtertje aanwezig is bij de arrestatie van haar vader in de haven.

Ook niet meteen duidelijk is het verloop van de tijd in de film. De havenarbeider moet vele jaren in de gevangenis gezeten hebben maar visueel wordt dit niet duidelijk gemaakt buiten dan het feit dat hij een baard heeft gekregen maar dat kan ook op enkele maanden. Na zijn vrijlating lijkt de buitenwereld dezelfde als voor zijn arrestatie. De haven, de kledij, kortom de hele setting doen mij niet vermoeden dat zijn arrestatie zich in de jaren negentig afgespeeld heeft. Daarom had ik ook niet meteen door dat Inez, de agente, die de man na een tijd opzoekt zijn volwassen dochter is maar dacht ik eerder dat hij met haar wilde aanpappen. Als het visueel duidelijker was geweest dat de tijd was veranderd, dan zou deze set-up een ontroerend moment teweeg gebracht kunnen hebben. Nu zaaide het nieuwe samenzijn van vader en dochter verwarring.

Je voelt wel dat de maker potentie in zich heeft. Er is werk gemaakt van het decor, fotografie en er is tijd genomen voor de acteurs (al vond ik de hoofdacteur vaak naar het pathetische neigen), maar op een aantal vlakken is deze film niet goed: het rammelende scenario, alsook de vaak drammerige dialogen (‘Eendjes, schoon hè, de vrouwkes zijn altijd bruin, en de mannekes hebben altijd schone veren. De wereld is niet eerlijk.’). De muziek wordt als saus gebruikt om emoties te versterken en het einde is een logische keuze maar daarom niet de meest interessante. Dit alles geeft de film niet de subtiliteit die hij nodig heeft.