In Drift zit de lens dicht op de huid. Sujet van deze prent is immers het grootste menselijke orgaan, met zijn vreemde kloven en korrelige poriën waaruit haren groeien, eerst fijn en blond, maar algauw stevig opkrullend tot een donker en weelderig loofbos.

Het is geen toeval dat Drift ­– met het tastorgaan als held – naar haptische cinema neigt: het gaat immers niet om kleurschakering, compositie of diepte, wel om de textuur van het scherm.

De blik van de camera neigt naar een wetenschappelijke: macrofotografisch lijkt ons lijf een braakliggend maanlandschap, gespeend van elke vitaliteit. Drift illustreert dan ook de tegenspraak tussen kille wetenschappelijke kennis en de ervaring van ons zachte, warme vel.