Waarom een bestoft boek lezen als je gewoon je eigen Genesis kan maken?

Goeie vraag, moet Michael Langan gedacht hebben. En toen was er… Doxology, een associatief werkje met een heel eigen kijk op het scheppingsverhaal – de titel betekent zoveel als lofzang op God. Waarom dit filmpje surreëel aandoet merk je zelf wel.

Langan droomt zichzelf als eigentijdse Adam, van Gods exotische stranden verbannen wegens een hap uit een rondtollende wortel. Eenmaal gevallen, is hij toch nog potent genoeg om enkele dubieuze mirakels te verrichten: zichzelf klonen om tennisballen tot voorbij de dampkring te pegelen, of zich tegelijk kammen, poetsen, flossen en scheren. God treft hij nog een laatste keer, slurpend van een versgekraakte kokosvrucht onder een regenboogparaplu – een zonnige epifanie in een witbesneeuwd landschap. Dan staat hij er alleen voor. Wat hem niet slecht bevalt, gezien zijn vreugdedans met een vierwieler – veruit het leukste stukje van de film.

Doxology wil vooral op de lachspieren werken, maar grijpt daarbij teveel naar het absurde. Jammer genoeg ligt onderweg weinig visueel lekkers gestrooid.