Voor Jaime, redacteur in een weinig tot de verbeelding sprekend kantoortje in Lissabon, staat de wereld even stil wanneer er een fax binnenrolt. Zijn vriendin Teresa zet een punt achter hun relatie en wil hem niet meer zien. Verdoofd strompelt hij naar buiten, zonder echt te letten op wat er rondom hem gebeurt. Dat is nochtans niet weinig: auto’s staan na te smeulen na een botsing, een vrouw springt van een flatgebouw en een gigantische massa heeft zich verzameld op het grootste plein van de stad. Het einde van de wereld is nabij, wordt beweerd. A bad day that just got worse? Of gewoon een kwade droom?

Dinner in Lisbon is de eerste animatiefilm van de Portugese designer en cartoonist André Carrilho, die vooral bekend is van zijn illustraties voor Vanity Fair en The New York Times. Hij koos voor een traditionele aanpak: alle personages en achtergronden zijn met de hand getekend (meteen de laatste keer dat hij dat zou doen, gaf hij toe in een interview). Het verhaal is dan weer geïnspireerd op een scenario van J.P. Simoes dat al eerder verstript was.

Doordat Carrilho zo’n goede tekenaar is en een levendige fantasie heeft, kan hij de expliciete én impliciete emoties van zijn personages sterk naar voor brengen, maar toch beklijft de film niet. De look van de film doet een beetje ouderwets aan en de plotse breuken in stijl en ritme - zo komen er plots pure manga-elementen op de voorgrond zoals wijd opengesperde monden, glanzende oogjes en massa’s evenwijdige lijntjes om snelheid aan te geven - lijken bij de haren gesleurd. Heeft Carrilho zich blindgestaard op wat hij zag in de bestaande strip, en daardoor het verhaal zich niet voldoende eigen gemaakt? Of is hij gewoon meer een beeldenman dan een filmman?