Hoewel Valéry Rosier (Yéti, E411 en Bonne Nuit) met Dimanches geselecteerd werd voor de Semaine de la Critique in Cannes en op het Brussels Short Film Festival met twee prijzen ging lopen, blijft het toch moeilijk om echt kapot te zijn van zijn nieuwste geesteskind.

De titel Dimanches spreekt al voor zich. Alle verlangens die je koestert bij de omschrijving 'zondagen' gaan immers in vervulling. Rosier brengt de banale bezigheden van de doorsneemens even anti-entertainend in beeld. Gelukkig mag er wel telkens een heel klein hoekje af. Hoe doodsaai de handelingen of situaties op het eerste gezicht ook lijken, steeds is er wel wat vreemds aan de hand.

Een statische camera observeert een tooghanger die van op een ongemakkelijk dichte afstand naar zijn barman staart. Een vrouwelijke gezondheidsfreak op leeftijd perst uitdrukkingsloos haar portie sinaasappelen, terwijl je op de achtergrond een baby hoort schreeuwen. Een man staat met zijn hondje op een brug naar de auto’s te zwaaien op de autostrade en beleeft een ingehouden pretmoment als er eentje toetert. Een oud vrouwtje valt, krijgt weinig bijstand van haar hond en nog minder van de slaapkop die zich achteraf gezien blijkbaar in hetzelfde huis bevindt. Daarnaast zien we nog wat intentieloze slipmaneuvers van een getunede bak, een stelletje duffe countrydansers, een zielloze misviering, een haagsnoeier en een badende vrouw. Fin.

Vanuit de verte herkennen we iets dat aan Roy Anderson doet denken, maar jammer genoeg blijft het bij een vage echo van diens stijl. Dimanches mist wat aan kracht, originaliteit en essentie. Het glansloze wordt niet memorabel. De portretten van de afstompende zondagen inspireren niet, intrigeren niet, maar ontroeren ook niet. De mozaïekfilm blijft met andere woorden even statisch als de camera en de personages. Toch mogen we tegelijkertijd zeker niet nalaten om regisseur en acteurs te feliciteren voor de professionaliteit en de ernst die duidelijk blijken uit het resultaat.