Dit portret van een Berlijns koppel dat al vijftig jaar getrouwd is en zijn dagen doorbrengt in een met porseleinen poppen en kantwerkjes volgestouwd appartement, is bij momenten vermakelijk, maar de uitlach-factor is net iets te groot om dit geslaagd te noemen. De banale ankedotes over operaties, stoffen en slagroom zijn weinig interessant en leren ons niets meer over deze mensen. Het gebrek aan diepgang maakt er een gedroomde In de gloria-scène van. Nochtans vervelen deze mensen zich duidelijk te pletter, maar daar wordt met geen woord over gerept. De kitscherige popsong die het huwelijk van dit koppel bejubelt wordt iets teveel herhaald, zodat dit schouwspel al snel op de zenuwen gaat werken.