Jakob Rosseel volgt in zijn eindwerk 'Circus Ronaldo', een traditioneel gezelschap dat terug wil naar de 'roots' van de voordracht. Ze verwijzen zelf naar de Italiaanse Comedia Dell' Arte, zijnde geïmproviseerd volkstheater. Circus Ronaldo wil een mengvorm tussen circus en theater verkrijgen. Een verzoening tussen een lach en een traan, want iedereen weet dat die cocktail ook effectief werkt.

De tweestrijd tussen lach en traan is spijtig genoeg niet merkbaar in de film en van het eindresultaat van de show is, buiten een korte montage, amper iets te merken. We weten niet helemaal waar de artiesten het over hebben en het wordt ons ook niet duidelijk gemaakt. De verzoening tussen lach en traan had nochtans een schot in de roos kunnen zijn, indien ze goed in beeld gebracht was.

De keuze om met interviews te werken helpt om leuk karakters op te voeren (zo zien we full time grapjas en acteur Luk D'Heu steeds terugkeren), maar daar hadden contrasterend wel betere scènes tegenover kunnen staan. De sketches die het gezelschap opvoert zijn ongetwijfeld rijk beladen en vol van mysterie, maar daar krijgen we als kijker te weinig van te zien. Zo mist De Lach en de Traan vooral een eigen stijl en de sfeer die een circus rijk is. Rosseel heeft wel respect voor zijn onderwerp en geeft je vooral zin om meteen naar het circus te trekken.