Pascal Poissonnier levert een werkje af dat het maken van film expliciteert. Een jonge man probeert te begrijpen waarom hij is zoals hij is. Hiervoor valt hij terug op zowel verleden als heden; op thema’s zoals relaties, agressie, echtscheidingen en alcohol.

Een film over film is al lang niet meer origineel, en volwassen zelfbewuste cinema krijgen we niet te zien. Maar de regisseur komt wel zonder veel problemen met zijn aanpak weg. En dat op zich pleit zeker voor hem. Door het gepraat tegen de camera (of gewoonweg in het ijle) balanceert Dat Ben Ik soms op de rand van overdreven ‘gemaakt’, en ook de acteerprestaties staan niet altijd op punt. Maar het resultaat is complexer dan op het eerste zicht lijkt, en het spel met beeld en tijd wordt netjes tot een vloeiend geheel gemonteerd.