Danse Macabre
rating

Duur: 19 min. | 2015 | Land: België | Regie: Michael Van Ostade | Cast: Alix Cale, Arthur Dhondt, Maarten Mertens, Kirsten Pieters | Producent: Marc Goyens | Productiehuis: Minds Meet

Na het fantastische Songs from the Outside stond Michael Van Ostade opnieuw achter de camera voor zijn VAF Wildcard-film Danse Macabre. Geen muzikale kortfilm deze keer, wel een coming of age-verhaal over hoe je de dood in de ogen moet durven staren om echt te leven.

In dit geval in de letterlijke betekenis zelfs, want op een dag ontvangt Esther een brief waarin ze uitgenodigd wordt voor een afspraak met de dood.

Van Ostade probeert in zijn nieuwste kortfilm het leven van een alledaags schoolmeisje te injecteren met een dosis mysteriositeit. Dat het resultaat maar half geslaagd is, komt doordat het aanvoelt alsof de cineast niet goed wist waarheen te gaan met zijn verhaal. Zo stapt Esther tijdens een dansvoorstelling op een rat waaruit een groen slijm komt, maar hieraan wordt geen enkel logisch gevolg gegeven in de film. Helaas geldt dit laatste voor meerdere elementen in deze coming-of-ageprent die uiteindelijk wat lijkt aan te modderen richting een finale die een weinig bevredigende ervaring oplevert.

Nochtans begint de film beloftevol en zijn de elementen die verwijzen naar de dood mooi verweven doorheen de film. De grimmige iconografie wordt afgewisseld met een sporadische licht humoristische toon. Deze toon wordt bij momenten ondersteund door de geluidsband, waarbij Van Ostade zijn muzikale achtergrond erkent. Hij stond dan ook zelf in voor de passende muziek.

Het leven van een alledaags schoolmeisje geïnjecteerd met een ferme dosis mysteriositeit.

Voor het camerawerk kon de regisseur rekenen op het talent van Hans Bruch Jr. Hoewel Bruch vooral bekend is voor zijn experimenteel camerawerk in de films van Gust Van Den Berghe, werkte hij hier eerder conventioneel en tekende hij voor een elegante en sierlijke stijl zonder al te veel poeha. Bovendien laat Van Ostade, net als in zijn vorige kortfilm, computeranimatie grotendeels achterwege wat de film een extra charme geeft.

Jeroen Van Rossem