Dag Vreemde Man
rating

Duur: 19 min. | 2016 | Land: België | Regie: Anthony Schatteman | Cast: Arend Pinoy, Tobias Giët, Wim Opbrouck, Delfine Bafort | Scenarist: Anthony Schatteman | Producent: Jules Debrock

In de bekroonde masterfilm van Anthony Schatteman speelde Marc Van Eeghem een foute schlagerzanger. Voor zijn nieuwste worp koos Schatteman (Als ik jou tegenkom, Volg mij) alweer een bijzonder en beetje kitscherig milieu uit: dat van de dragqueens.

Hoofdpersonage Arthur (Arend Pinoy) schittert op het podium in glitterjurken, opvallende pruiken en een dikke laag make-up. Hij playbackt er Nederlandstalige klassiekers van Ann Christy en co. Wat het joelende publiek in de zaal niet weet, is dat Arthurs zevenjarige zoontje op hem wacht in de coulissen. Als alleenstaande vader is hij wel verplicht om Max mee te nemen naar de club, een combinatie die niet altijd vlot. Gelukkig steekt Wim Opbrouck als goede vriend, collega-performer, sympathieke nonkel (en misschien nog wel iets meer) zo vaak hij kan een handje toe.

 

 

Na mama Marijke in Schattemans Kus me zachtjes (die de Humo Award won op het IKL toen), neemt haar zoon Arend Pinoy dit keer de hoofdrol op zich. De film begint net voor hij het podium op moet en volgt hem backstage, in zijn bescheiden huisje en op de speelplaats waar hij Max ’s ochtends afzet voor school. Veel tekst krijgt hij niet, maar zijn gezicht en vooral zijn blik vertellen meer dan genoeg. Er spreekt een zoekende kwetsbaarheid uit die geen enkele dialoog even raak zou kunnen vatten.

Het leven van Arthur en Max wordt nog complexer wanneer de moeder van Max (Delfine Bafort, Pinoy's partner in het echte leven) plots opduikt. Dag vreemde vrouw, zeg maar, want ze is al jaren out of the picture. Zelfs dit gegeven wordt niet verzopen in woorden: hoe gewrongen de relatie tussen deze twee mensen zit, wordt duidelijk door hun lichaamstaal en een paar zuinige uitspraken (“Ik heb u nodig gehad”). Ook Delfine spéélt: haar gezicht wanneer ze haar zoon voor het eerst weer bij zich heeft straalt tegelijk liefde, ontreddering, dankbaarheid en paniek uit.

Glitter, glamour & fragiliteit.

Een dragqueen in je film, dat staat garant voor prachtige beelden: welke regisseur is niet blij met kleur, glitter, glamour, bombast, gekke pruiken? Cameraman Brecht Goyvaerts (August, Corps perdu, Wolfsmelk) giet die carnavaleske spielerei in een strak, kleurrijk plaatje. Al even visueel dankbaar – en misschien een tikje makkelijk - zijn beelden zoals “hoofdpersonage zit peinzend in bad” en “hoofdpersonage rent zich ’s nachts de benen van onder zijn lijf”. En toch blijft Schatteman weg van het cliché. De scène waarin vader en zoon samen in de woonkamer een show opvoeren is van een onwaarschijnlijke schoonheid: twee fragiele mensen die elkaar doodgraag zien mogen even helemaal zichzelf zijn.

Het is uitkijken naar Schattemans eerste langspeelfilm, waaraan hij volop bezig is. Een film met hart wordt het ongetwijfeld. En met een beetje geluk vliegen ook daar de pruiken en Nederlandstalige smartlappen in het rond.

Sofie Rycken