Robert Cambrinus herwerkt in 'Commentary' zijn eigen fictiefilm 'A Good Muslim'. We zien stukken uit het verhaal rond een allochtone familie in Engeland die worstelt met interculturele issues, maar die worden gecombineerd met een wel erg bedaarde voice-over van de regisseur. Met milde ironie meldt die van bij de start hoe 'this filmset is actually my bedroom' of -erg grappig- 'now here's my little cameo coming up!'

Van bij de start denk je aan de opening credits van vele Godard films, zoals het magistrale Le Mépris waarin de productiecontext en de crewleden in extenso worden opgesomd. De voice over van Commentary gaat nog verder en bespreekt niet alleen de acteurs, muziekkeuze en belichting, maar ook hoe de fictionele personages geacht worden zich te voelen. Het draait hem hier dus niet alleen om het doorbreken van de vierde wand, maar vooral om de verhouding tussen filmmaker, verhaal en kijker.

Keerzijde daarvan is dat de verbeelding van de kijker maar weinig kanten opkan. De beelden uit 'A Good Muslim' zijn vaak erg mooi, zoals de topshots van protagonist Kadil. In het verhaal wordt hij 'steeds meer individualistisch, zoals in het Westen'. Problematisch daarbij: het oorspronkelijke 'based on a true story' fictiewerk wordt niet geëxpliciteerd - zochten we het niet op, we wisten niet van het bestaan van 'The Good Muslim' af.

Uiteindelijk blijkt Kadils verhaal, niet erg verwonderlijk, behoorlijk wat parallellen te vertonen met dat van Cambrinus zelf. Om het aanhoudende zuchten van die laatste te blijven verdragen moet je als kijker zo ver mogelijk mee in zijn steeds persoonlijker, zij het best aangrijpende verhaal.