Het immigrantenprobleem lijkt vaak een ver-van-mijn-bedshow. Wilde urban legends over hoe Oost-Europeanen of Afrikanen verzeild geraken in de netten van op geld beluste vrachtwagenchauffeurs en huisjesmelkers zijn zo onpersoonlijk dat ze zelfs niet voorkomen in onze nachtmerries. Emilie Verhamme bewijst met Cockaigne dat het onrecht wat hen wordt aangedaan ons wél aangrijpt. De Poolse vader en zijn twee zonen die in doodskisten naar Brussel worden gevoerd, sukkelen van het ene bedrog in het andere. Hun naïve onwetendheid wordt meermaals misbruikt.

Het gebruik van koele kleuren versterkt het afstandelijke gevoel van de omgeving die voor de drie Oost-Europese mannen wellicht koud en bedrieglijk voorkomt. Luilekkerland, zo luidt de vertaling van de titel Cockaigne, is voor hen niets meer dan een kat in een zak. De stille, poëtische documentairestijl waarin Verhamme de drie volgt doet ons denken aan de sociaal realistische filmtaal van les Frères Dardenne. Hoewel we niet door woorden of dialogen dichter betrokken worden bij het verhaal van de protagonisten, maar als het ware als een dove vlieg op hun schouders meereizen, voelen we na enkele minuten een stekende empathie in onze linkerborstkas jeuken. Niet enkel de persoonlijke fotografie die Verhamme hiervoor gebruikt maar ook de ‘onschuldige’ acteerprestaties van de drie maken er een consistent geheel van.