De intro gebruikt een nadrukkelijke, breedvoerige soundtrack en glamoureuze shots om een begrafenisstoet weer te geven, inclusief ironisch inzoomen op de rook die uit de cremerende schoorsteen komt. De eerste woorden die worden uitgesproken, lijken op de dode te slaan: “Mama?”. Maar, mama leeft. Niet dat Christian veel aan haar heeft. Hij moet zelf omgaan met de urne vol vaderlijke as. Schitterend hoe een prent over afscheid nemen zo weinig dialoog bevat en toch heel levendig oogt, met zelfs een koldereske ondertoon. Ook door de sterke protagonist waar je je ogen niet van af kunt houden, is Christian heel sterk in al zijn eenvoud.