In deze film verschijnen op een zwart scherm fragmenten uit een brief van RAF-lid Ulrike Meinhof. Ze schreef die in 1972, kort na haar opsluiting in death row. De fragmenten zijn een lange liturgie van haar gevoelens. De vervreemding die haar overvalt, de hoofdpijn en flashes, het verlies van tijdsbesef in een plaats waar dag en nacht geruisloos in elkaar overgaan. De flarden tekst geven ons een intieme blik op een getormenteerde ziel, maar dragen tegelijk ook een poëtische kracht in zich. De gevoelens van isolatie en onmacht die ze evoceren worden versterkt door de geluidsband die ondefinieerbare externe geluiden weergeeft.