Ce Qui Tient (What Stays Together) is van de hand van Celia Dessardo (1985) die in 2005 van Parijs naar Brussel verhuisde om de Master in Cinema te volgen aan het IAD (Institut des Arts de Diffusion). Ze debuteerde met de documentaire With Odie (2007) die geselecteerd werd voor het filmfestival van Clermont-Ferrand in Frankrijk.

Het verhaal speelt zich af op één avond tussen vier gezinsleden. Er hangt een prille scheiding in de lucht. Iedereen weet ervan, maar het drama heeft zich nog niet voltrokken. De vader die weg zou gaan is immers nog steeds aanwezig in het huis.

De regisseuse gaat op zoek naar wat er overblijft na een scheiding. Ze stelt zich de vraag wat mensen precies samenhoudt en hoe ze erin slagen verder te leven. Ze bestudeert de onbewaakte momenten waarop mensen het lastig krijgen of net niet. Die pietluttige dingen die we over het hoofd zouden zien omdat ze tegelijk heel tragisch en heel luchtig zijn. Want uiteindelijk gaat ondanks alles het leven door. Voor iedereen. Al dan niet bewust. Haar vertrekpunt is tegelijkertijd erg filosofisch en psychologisch geladen. Het draagt aanvankelijk veel potentieel in zich dat jammer genoeg volledig de mist ingaat.

De oorzaak ligt bij haar experimentele aanpak. In de poging om die nietige momenten te vangen, de momenten waarop de tijd schijnbaar stil blijft staan, laat ze de lopende, haast voortkruipende tijd extreem voelbaar worden. In een van de laatste scènes staren we naar de moeder die aan het crashen is, maar zo lang, zo intens, zo dicht op de huid dat het ongemakkelijk wordt. Als regisseuse laat Dessardo de acteurs de grenzen aftasten tussen acteren en zijn. Een zeer nobel doel dat we enkele filmreuzen ooit ook al zagen doen, denk maar aan Rossellini en Cassavetes.

Het kan goed zijn dat haar opzet is om de toeschouwer zo ver te krijgen dat hij of zij een authentieke ervaring deelt met de filmmaker. Maar op zo'n radicale manier de kijker confronteren met tijd, houdt een risico in. Dan moet je als regisseur echt wel iets te bieden hebben, zoals een bijzondere stilte, sfeer, dialoog, spanning of muzikale injectie die het moment kan dragen. Maar hier krijgen we niets van dat alles. Enkel een vreselijke monoloog die maar blijft aanhouden. Uiteindelijk boeit het echt niet meer en wordt het gewoon gênant om naar te kijken.

Dessardo stelt het spel van de acteurs als hoogste goed voorop. De interactie tussen de moeder en het jongste meisje van het gezin getuigt bij aanvang van de film van een overtuigende naturel. Maar dan evolueert het in dalende lijn. Op den duur worden de onderlinge verhoudingen en de "spontane" situaties geforceerd en dat was net wat ze wilde vermijden. Haar realistische stijl blijft dus niet consequent in het vangen van geloofwaardige tranches de vie.