Voor een schrale muur krijgt een blondine tal van passionele kussen te verwerken. By the Kiss behelst één shot waarbij de camera steeds dezelfde, vrij frontale hoek aanhoudt. Zwart en witte beelden worden opgesmukt door passionele muziek die naar het eind pathetisch aanzwelt – een sonore evolutie parallel aan het gemoed van de protagoniste. Haar gezicht wordt gestaag bevangen door toenemende vertwijfeling. Haar armen komen slap naast haar lijf te hangen.

Een film over het onweerstaanbare én verwoestende karakter van begeerte? Of gaat het over geweten en zelfrespect? Als we eerlijk zijn: het deert ons niet. By the Kiss weet, met zijn monotonie, te weinig te beklijven.