Op het Internationaal Kortfilmfestival Leuven 2010 won Daan Bakker met zijn eindwerk Jacco’s Film de Publieksprijs binnen de Europese Competitie. Dat is niet niks. In hetzelfde jaar werd hij ook al de verdiende winnaar van de Filmprijs van de Stad Utrecht voor zijn debuut Bukowski. Beide films worden gedragen door een piepjong, eigenzinnig hoofdpersonage.

De regisseur-scenarist vat het originele idee gebald samen: ‘Een sjiek hotel in Amsterdam heeft voor één nacht een wel heel bijzondere gast: de wereldberoemde schrijver Charles Bukowski. (Hij is twaalf en heet eigenlijk Tom)’. Gelet op de subtiele aanwezigheid van de haakjes is dit schitterend voer voor een man met gevoel voor humor.

Op een vernuftige manier speelt Daan Bakker met de essentie van het medium kortfilm. In een oogwenk creëert hij het mini-universum van een twaalfjarig boekenwurmpje (schitterend vertolkt door Miles van der Lely). Dit is duidelijk geen nerdje, maar een aimabel ventje dat erin slaagt om de finesse van de doorzopen en doorleefde auteur opnieuw leven in te blazen. Hij gedraagt zich uitermate zelfverzekerd, ziet eruit als de onschuld zelve en dwingt een verwondering af waarvoor zijn volwassen omgeving stante pede plooit. De combinatie van zijn extreem naïeve voorkomen en de straffe verhalen die hij (na)vertelt levert een komisch resultaat op. De barscène (een knipoog naar The Shining van Kubrick?) vormt hiervan een mooi voorbeeld. Met een allesbehalve doorrookte stem vraagt Tom aan zijn nieuwe, verbouwereerde vriend Eddy: “Are you a whisky man?”, terwijl hij doodserieus het gedicht 'Love is a Mad Dog From Hell' neerpent.

Bakker houdt de korte spanningsboog strak dankzij een vrij hoog verteltempo en een knal van een climax. Tegelijkertijd verliest hij nooit de grip op de aangename, consequente maar toch dynamische stijl. Hij maakt meesterlijk gebruik van de steadicam en leidt de kijker met veel plezier rond in zijn wereld. Wanneer Tom triomfantelijk het hotel verlaat en het personeel hem eerbiedig aanspreekt met “Mr Bukowski”, wordt hij op de koop toe begeleid door een overwinningslied. Zo lijkt hij wel een cowboy of sheriff die de afgelopen nacht de harmonie in het hotel heeft hersteld. De kers op de taart bewaart Bakker tot de slotscène. Daarin maakt hij de cirkel trouwens netjes rond en breken de verrassende humor en hilariteit pas werkelijk door.