Sinds het Hof van Commerce, Flip Kowlier en Betty is het West-Vlaams weer hip. Brutus doet er nog een schep bovenop en probeert het dialect van een eeuw geleden te reproduceren. Dat is zelfs voor ondergetekende, vandaar afkomstig, soms moeilijk te volgen. Maar, de ondertitels brengen redding. Brutus is een konijn (“keun”), dat wordt verafgood door het jongentje Seppe. Samen bewaken ze het huis van zijn moeder, nadat vader (“voadre”) aan het front is overleden. Het ligt misschien aan het tijdvak en aan het taaltje, maar ‘Brutus’ doet nogal pastoraal aan. Seppes voice-over zegt je wat te denken, de tragische muziek wat te voelen. ‘Brutus’ is dan wel weer oké in beeld gezet en goed gemonteerd, maar een teveel aan cliché’s doet de pudding (“boddingk”) inéénzakken.