Sarajevo, 1992. Gevierd muzikant Vedran probeert zijn familie te beschermen tijdens de burgeroorlog. Terwijl zijn vrouw vastzit in Grabavica, blijkt zijn dochter zwanger. Ze is dolverliefd op de vader van het kind. Stad verwoest of niet, Vedran staat erop dat zij trouwen. Al kost het hem zijn cello...

Het ambitieuze en sfeervolle Brod Ludaka kreeg de Canvasprijs voor fictie op Het Grote Ongeduld 2006 en een eervolle vermelding op het Filmfestival van Gent. Dat is geen toeval: de melancholische muziek van Dirk Brossé plakt wonderwel op de grijsbruine mengeling van indringende close-ups, topshots van de verwoeste stad en spanning opwekkende point of view-shots door het vizier van sluipschutters. De helbelichte ruïnes waarin Vedran terechtkomt als hij de restanten van zijn huis uitkomt, roepen de onthutsende fotografie uit The Pianist voor de geest. Student Lebeer maakt optimaal gebruik van die indrukwekkende beelden, signé Renaat Lambeets (Any Way The Wind Blows).

Tijd voor veel detailwerk bij het ontwikkelen van de personages is er niet, want op een kwartier wordt genoeg vertelstof afgehaspeld om een langspeler mee te vullen. Maar Brod Ludaka weet met zijn mix van geweerschoten en liefdesgeluk op weemoedige cellomuziek niet alleen te boeien, maar ook te beklijven. Dat is de bekroningen meer dan waard.

Waar blijft de filmdistributeur die deze parel als voorfilm op het grote scherm brengt, voor de thematisch verwante Gouden Beer Grbavica, bijvoorbeeld?