Pieter Dirkx neemt in Bento Monogatari de moderne Japanse cultuur onder de loep. Neen, behalve zijn lengte en trage opbouw heeft deze film niets met Tokyo Monogatari van de Japanse grootmeester Yasujiro Ozu te maken. Dirkx gooit het over een volledig andere boeg. Via Yvonne, een Westerse vrouw die geobsedeerd is door het moderne Japan, schetst de regisseur een overdreven sprookje over een vrouw die opgaat in haar passie en haar man die er genoeg van heeft. Dit allemaal via een kleine lunchbox.

Op momenten ziet deze film er echt belachelijk uit, bijvoorbeeld wanneer Yvonne verkleed is als Japans schoolmeisje of meid. Toch zijn er ook tal van grappige momenten net door de Japanse overdaad. Zo besluit Yvonne om de tafels te verlagen, kijkt ze naar kookprogramma's met honden en leest ze mangastrips over biseksuele cowboyvampiers die vechten tegen buitenaardse dinosaurussen. Op zich een klucht, maar toch in mooi verzorgde beelden en heldere kleuren verpakt. Dirkx houdt een gespannen sfeer aan in zijn werk en trekt dat de hele lijn door.

Soms wordt er spijtig genoeg iets te veel overdreven en de dialogen zijn over de hele lijn te zwak om te blijven boeien. Qua regie heeft Dirkx het dan wel te pakken, hij heeft een leuke stijl die fascinerend werkt en mooi tot een hoogtepunt komt.