De sluiting van de hoogovens in Luik betekende een sociaal bloedbad en het einde van een tijdperk. Jérôme Laffort kijkt met een gepensioneerde en een jonge man, beide ex-Cockerill, terug op de hoogovens. De economische teloorgang van de oude industrie in Wallonië is weinig verrassend en ook de uitwerking zorgt meermaals voor een déjà-vu. Desalniettemin een boeiend geheel dankzij o.a. de knappe verwerking van oude foto’s en archiefbeelden en de sfeervolle beelden van het fabrieksleven voor en na de sluiting. Zou in kortere versie niet uit de toon vallen in een of ander duidingsprogramma op televisie. Niet meer, niet minder.